برگ نخست   اشعار مولانا   اشعار عشقری   احمد ظاهر   کيبورد دری   دفتر مهمانان

احمد ظاهر » حرف م     مانند من فسرده دلی در جهان مباد ماه هم ز ره رسيد ولی نارسيده رفت ماه هم ز ره رسيد ولی نارسيده رفت مبارک، مبارک، جمهوری ما مبارک! مرا آنروز گريان آفريدن، آفريدن مرا دل خون کردی، همچو مجنون کردی (خير نبينی) مرا چون قطرۀ اشکی ز چشم انداختی رفتی مرگ من روزی فرا خواهد رسيد مست شدم ساقی، مست شدم ساقی معشوقه بسامان شـد، تا باد چـنين بادا من اگر ديوانه ام زنجير کو؟ من بار سنگينم مرا بگذار و بگذر من در اين ويرانه منزل گنج ها گم کرده ام من در سرای تو شور دگر دارم من رانده ز ميخانه ام از من بگريزيد من غلام قمرم، غير قمر هيچ مگو من مست و تو ديوانه، ما را کی برد خانه؟! من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفايی من نينوازم، من نينوازم من نگويم که مرا از قفس آزاد کنيد ميخندم اگر امشب، با ياد تو ميخندم ميروم خسته و افسرده و زار (وداع) ميروی از من و لبريز فغانم، چه کنم ميگُم که دوستت دارُم، خودته خپ ميزنی مُردم از درد و نمی آيی به بالينم هنوز (وفای شمع) صفحه ۱ از ۲ بعدی