برگ نخست   اشعار مولانا   اشعار عشقری   احمد ظاهر   کيبورد دری   دفتر مهمانان

احمد ظاهر » حرف د     دانم چرا چشمان تو، اشک آتشبار دارد در دامن صحرا، بی خبر از دنيا در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد دزد عشقم من و ديشـب ره دلـها زده ام دست از طلب ندارم تا کام من بر آيد دل ز سودای دو چشم تو به ميخانه کند رقص دل ما هر چه ريش و خسته، بهتر دلبرا گر تو یار من باشی دلت ميخواد برای تو خود را فدايی کنم دلم در عاشقی آواره شد، آواره تر بادا دلکم، ای دلکم، ای دلکم دوستت دارم هميشه، هميشه دوستت دارم، والله! بالله! ديدم نگار خود را می گشـت گـرد خانه عشق من با تو بود، قلب من با تو بود